RECENSIE: reEditors & The obsCURE - 8 april 2017

Afgelopen zaterdag stonden reEditors en The obsCURE in Gebouw-T. Bart Weijts bezocht het concert en maakte een verslag van wat hij zag.

reEditors & The obsCURE in Gebouw-T

Door: Bart Weijts

Dat is nog eens binnenkomen. Fashionably late, maar val met mijn neus in de spreekwoordelijke boter. Snel mijn jas in de garderobe afgegeven, een Leffe en een Hoegaarden besteld en we snellen ons in de richting van de herkenbare klanken van “All Sparks”! ReEditors hebben afgetrapt. Al zigzaggend vind ik een plekje ergens tussen de trap en de bar. Prima. Ik betrap mezelf op een glimlach van oor tot oor. Man. Dit belooft een topavond te worden. We hebben we zin in!

De al even dansbare “Bones” wordt met groot enthousiasme ingezet. Hier en daar zie ik voorzichtig een schouder bewegen of slaat er iemand nog lafjes op de maat met z’n arm op zijn been. Het geluid is vol. De band speelt vol overgave en het komt akelig in de buurt van het album geluid. Clean, maar strak als het kapsel van Jules Deelder. Google dat maar eens. Vanuit de rookruimte wordt er braaf meegeneuried met de “Smokers outside the hospital door”. In een verwoede laatste poging om het publiek aan het dansen te krijgen wordt “Papillon” ingezet. De band heeft er een feestje van gemaakt, maar men is vergeten te dansen.

Met nummers van “New Order” en “Ini Kamoza” maakt DJ Gilly het publiek warm voor de afterpary. Eerlijk is eerlijk. Het is uitstekende muziek om je glas te vullen en je op te maken voor het volgende optreden.

Het stokje wordt overgenomen door “The obsCURE”. Een vol podium. Vijf muzikanten en de zanger die veel uiterlijk vertoon heeft van Robert Smith. Iets met een stopcontact, een vork en piekhaar. Of een ballon een minuut lang over je hoofd schuren. Maar alles voor het uiterlijk. Los van de visuele gelijkenis, mag het auditieve ook positief benoemd worden.  “Boys don’t cry”, “Close to me” en “Lullaby” worden vol passie gebracht.

De muziek van The obsCURE is dan wel iets minder dansbaar, maar genieten kan ook door mee te zwijmelen. Af en toe je ogen sluiten en je beleeft het intenser. Moet je voor de gein eens doen. Tijdens het optreden krijgt een dame uit het publiek haar momentje van roem. Ook hier is de stille hint van de band: er mag gedanst worden.

Het is een avond waar muzikaal een hoog niveau is behaald met veelbelovende tributebands. Een onverwacht dansfeestje waar het publiek hun dansschoenen was vergeten. Wellicht als de volgorde omgekeerd was, zou er mogelijk misschien en wellicht met een dans worden afgesloten. Op naar de volgende!

Te veel: muntjes in mijn zak
Te Weinig: danspasjes
Evenwichtig: bezetting rookruimte

______

OVER BART

Hallo. Bart hier. Recensies schrijven voor Gebouw-T is voor mij de ideale hobby. Nieuwe muziek ontdekken via Spotify, optredens live aanschouwen en rondstruinen op festivals op zoek naar nieuwe bandjes. Jeetje man. En daar nog over mogen schrijven ook! Heerlijk! En dit enthousiasme ga ik met jullie delen!

Wat ik luister? Alles wat los en vast zit. Variërend van de cello van Yo-Yo Ma tot de electrobeats van Dr. Lectroluv. De stonerrock van Queens of the Stone age vs. de breekbare stem van Elena Tonra. En feestjes worden in mijn wereld gebouwd door Gogol Bordello én De Jeugd van Tegenwoordig.