RECENSIE: Her Majesty - 18 maart

Afgelopen zaterdag stond Her Majesty in Gebouw-T. Bart Weijts bezocht het concert en maakte een verslag van wat hij zag.

Her Majesty in Gebouw-T

Door: Bart Weijts

Hooggeëerd publiek. Muziekliefhebbers in allerlei formaties werden in de Rabozaal van Gebouw-T getrakteerd op een reis door de tijd. De tijd van de legendarische Crosby, Stills, Nash & Young. De vijfkoppige groep, waar ook Bertolf en Paulusma onderdeel van zijn, leidde op een Top2000-achtige manier de nummers in die werden gespeeld. Met mini-spoed-colleges over politieke statements uit die tijd, soms visueel versterkt en zo nu en dan met een persoonlijke anekdote werd het publiek warm gemaakt voor elk nummer.

Het enthousiasme van "Her Majesty" was besmettelijk. Geen nummer was onbekend en uit de zaal klonk zo nu en dan een kreet van herkenning. De heren zetten de legendarische "My House" in. Het publiek zong mee. Wat zeg ik. De band stopte met zingen en het publiek in de zaal schrok van zichzelf. Meezingen veranderde in hardop mee-fluisteren en ongemakkelijk om zich heen kijkend of de rest nog wel mee deed. De band genoot hier duidelijk van en stelde vervolgens al zingend het publiek weer gerust en zodat iedereen weer luidkeels verder kon gaan waar ze gebleven was. 

Tijdens het optreden wisselen opzwepende nummers als "Woodstock" rustige nummers af. Bij deze rustige nummers werd de soms rumoerige zaal door dezelfde zaal tot de orde geroepen en was de volledige aandacht weer op het podium gericht. De grens tussen enthousiast fluisteren en zachtjes gillen is natuurlijk ook verschrikkelijk vaag. De bezoekers genoten zichtbaar van dit optreden en 'vergaten' dit vast te leggen op beeld. De handen werden daarvoor in de plaats gebruikt om in de lucht te dansen en voor oorverdovend applaus. 

Het laatste nummer van de avond bleek het akoestische "Find the cost of Freedom" in een muisstille zaal. Luid applaus, een we-want-more en een korte commerciële update voor kaarten van de band in Carre later werd er nog één keer uitgepakt. De inspiratie van Crosby, Stills, Nash & Young kwam vooral van de Beatles. En om die heren toch ook nog te eren werd op een intieme manier "Blackbird" van de Beatles gebracht. Geen vuurwerk, maar wel een muzikale afsluiter van een fijne avond!

Publiek: overwegend zilvergrijs en huidkleurig qua haar
Sfeer: rustig en respectvol en meewerkend
Drukte: voldoende om je vrienden niet kwijt te raken

Over Bart

Hallo. Bart hier. Recensies schrijven voor Gebouw-T is voor mij de ideale hobby. Nieuwe muziek ontdekken via Spotify, optredens live aanschouwen en rondstruinen op festivals op zoek naar nieuwe bandjes. Jeetje man. En daar nog over mogen schrijven ook! Heerlijk! En dit enthousiasme ga ik met jullie delen!

Wat ik luister? Alles wat los en vast zit. Variërend van de cello van Yo-Yo Ma tot de electrobeats van Dr. Lectroluv. De stonerrock van Queens of the Stone age vs. de breekbare stem van Elena Tonra. En feestjes worden in mijn wereld gebouwd door Gogol Bordello én De Jeugd van Tegenwoordig.