Danny Vera: Alleen over de liefde zingen zou gek zijn

‘Outsider’ Danny Vera is terug met album en clubtour. Ook op 5 november in een al lang op voorhand uitverkocht Gebouw- T wordt ruim baan gemaakt voor zijn meer uptempo liedjes. ,,De rustigere songs krijgen straks in de theaters weer een mooi plekje.”

Door Willem Jongeneelen

Albumtitel The Outsider slaat op Vera zelf. ,,Met een lichte knipoog. Ik voel me niet vervreemd of zo. Maar ik voelde me wel van jongs af aan een vreemde eend in de bijt. Op de Mavo had ik al een vetkuif, terwijl al mijn klasgenoten gabber waren of achter Kurt Cobain van Nirvana aanholden. Ik was rock-‘n-roll. Dat probeer ik nog steeds te zijn. Ik voel me nu ook nog vaak een vreemde, zoals in Hilversum. Zelfs bij Voetbal Inside op tv, waar ik twee keer per week speel. Hoewel? Daar zijn ze eigenlijk allemaal vreemd.”

The Outsider 

The Outsider bevat twaalf nieuwe songs van de singer-songwriter. ,,Dat is wat ik al zo’n twintig jaar doe. Ik schrijf liedjes. En als ik er genoeg heb, neem ik ze op. Dit album is iets meer rock-‘n-roll georiënteerd dan bijvoorbeeld Pink Flamingo, dat ik destijds in Nashville opnam. Soms neigen mijn liedjes iets meer naar country, soms ben ik iets meer de traditionele verteller als singer-songwriter, dit keer zitten er iets meer invloeden uit de rock-‘n-roll in. Dat gaat ongemerkt. Ik maak mijn liedjes thuis. Ik zie van daaruit het leven tegemoet. Ik maak er demo’s met mijn gitaar, drumloops en computer. De basis is vaak dezelfde. Het inkleuren gebeurt in de studio.”

Danny Vera probeert die liedjes een eigen geluid mee te geven. ,,Origineel zijn is moeilijk. Ik hoor het zelden. Toch denk ik op mijn laatste twee albums, Distant Rumble en The Outsider, dat eigen geluid meer gevonden te hebben.” Beide platen verschenen op het label Excelsior. De deels in Zevenbergen opgegroeide Frans Hagenaars deed de productie. ,,Excelsior voelt goed. Maar ook daar ben ik the outsider, qua mentaliteit. De samenwerking met Frans is bijzonder. Het geluid dat ik in mijn hoofd heb, tovert hij vanonder zijn schuiven en knoppen. We nemen analoog op. Soms zijn er twee takes van een nummer geslaagd. Een waarin alles beter gespeeld is, en een die technisch minder klopt, maar waarvan ik wel kippenvel krijg. Dan kies ik voor die laatste. Muziek draait niet om perfectie. Het gaat om gevoel.”      

Liefde, leven en de dood 

The Outsider is zijn achtste worp. Naar eigen zeggen gaan zijn liedjes op elke plaat over de liefde, het leven en de dood. ,,En er is ook steeds een klein beetje maatschappijkritiek. Alleen over de liefde zingen zou gek zijn. Ik ga de wereld niet veranderen hoor. Maar in het liedje L.O.V.E. zit wel opgesloten dat er tekort aan liefde en begrip is naar de wereld, de omgeving, de mensen, de dieren, oude gebouwen, noem maar op. Ook in Hiding en Where The Palm Trees Grow graven wat dieper. Ik ben geen politicus en wil ook niet preken. Ik stoor me wel aan het feit dat mensen bang worden gemaakt. Kijk naar de journaals. Het lijkt alsof alleen negatieve zaken nieuws is. Zijn er geen aanslagen dan zijn er scheurtjes in kerncentrales, is er zika-virus of een toenemende hoeveelheid hart- en vaatziekten. Je hoeft er de ogen niet voor te sluiten, maar enkel angst zaaien is ook niet goed.”

Op het nieuwe album staat ook een opvallend duet: Loving Her Alone, geschreven en gezongen met Douwe Bob. ,,Ik vind hem al jaren te gek. We kwamen elkaar tegen bij De Wereld Draait Door. We zouden een duet doen met een zangeres. Die bleek ziek. We besloten er een mannenduet van te maken, zoals Kris Kristofferson en Johnny Cash dat ooit deden. Het beviel. We vonden het beiden een goed idee samen iets te schrijven. Dat heeft nog even geduurd, maar dit jaar ben ik toch naar Amsterdam vertrokken. Het ging als vanzelf. Fijne gozer.”

Voorliefde voor jaren vijftig en zestig 

Zijn vetkuif en gitaarkeuze verraden een voorliefde voor de muziek uit de jaren vijftig en zestig. Die liefde heeft hij van geen vreemde. ,,Roy Orbison vond ik in de platenkast van mijn vader. Later ontdekte ik ook nog The Righteous Brothers, Elvis Presley en Johnny Cash. Mijn vader zat in de jaren zestig zelf ook in een band. In The Black & White zong hij covers uit die periode, iedere zaterdagavond in Kortgene.” Danny woont al 39 jaar in zijn geboortehuis in Middelburg. Zijn moeder heette Vera. ,,Ze overleed toen ik 24 jaar was. Net voor ik mijn eerste platencontract tekende. Ik heb haar toen verteld dat ik als Danny Vera door wilde gaan. Mijn vader woont nog altijd bij ons in. We hebben een groot huis. Hij is inmiddels 74 jaar en trots op wat ik doe. Het is normaal dat ouders voor hun kinderen zorgen. Ik vind het ook normaal om als kind later voor je ouder te zorgen.”

In zijn nieuwe clubtour speelt hij de meer uptempo songs. Toch blijft zijn hart ook verpand aan ballads. ,,Niet eens zo lang geleden was er helemaal geen plaats voor mij in de clubs en theaters. Het heeft even geduurd voor het succes kwam. Daarom geniet ik er nu extra veel van. In de clubs geef ik wat meer vol gas. Er zullen ook een paar rustige songs voorbij komen, maar meestal is dat het moment voor het publiek om te gaan ouwehoeren, bier te halen of te gaan pissen. Ik vind verhalen vertellen ook leuk. In het theater kan dat beter. Er zijn dus twee soorten shows en dat werkt prima. Soms zeggen mensen na een clubshow dat ze de ballads misten. Mijn antwoord is dan: Moet je naar het theater gaan!”

Danny Vera staat op 5 november in Gebouw-T. Het concert is reeds uitverkocht.