Björn van der Doelen: ‘Drie, vier akkoorden, rechtdoor gaan en verhalen vertellen’

Op zijn 29ste switchte profvoetballer Björn van der Doelen van de eredivisie naar kleine podia en eigen liedjes. Zaterdag zingt hij die in zijn eentje, puur, op PUUR.

Door Willem Jongeneelen

Met Cabalero Zonder Filter maakte hij een van de mooiste Nederlandse Americana albums ooit. Het is de derde plaat die hij maakte met de groep Allez Soldaat. Na de release van het album wordt de Eindhovenaar overladen met positieve reacties. Dat klopt dan ook van a tot z. Zo voelt de zanger dat zelf ook. ,,Mijn eerste twee albums waren oefeningen vergeleken bij deze plaat. Het is nu helemaal mijn ding. Dit ben ik.” Vandaar ook dat hij nu wel de eigen naam vóór die van de band Allez Soldaat op de hoes plaatste. Dat tienkoppige gezelschap om hem heen moet vertrouwd aanvoelen, hoewel het alweer even geleden is dat hij Luc Nilis en Ronaldo prachtig liet scoren in een team van PSV dat wat vaker kampioen werd dan tegenwoordig.

Moederskindje

Nu scoort Van der Doelen zelf, met goudeerlijke liedjes in zijn eigen dialect. In het praatstuk Cabalero Zonder Filter, over de vakanties in zijn jeugd en de hele familie die rookte, komt dat voetbalinternaat nog even voorbij, verder ontpopt hij zich hier als een moederskindje en een Americana artiest van formaat. Goede teksten over honderdduizend vragen in zijn kop tijdens een relationele dip, de laatste uren met een Duvel in de kroeg op Stratumsend, met zijn boxershort nog aan zijn poedelnaakte vriendin achterna de zee in of lekker bijkletsend met een Italiaanse fleske wijn van de Jumbo erbij. Autobiografisch met een beetje fictie en een welgemeend slotakkoord: Och, war ik maar Bruce Springsteen

Van der Doelen brengt bij vlagen prachtige poëzie over onderwerpen die zich dicht bij huis afspelen. Hij is altijd direct en spaart ook zeker zichzelf niet. ,,Ik schrijf geen liedjes om de wereld te verbeteren. Dat lukt toch niet, vrees ik. Waar ik van lekker lig, dat is mijn eigen kleine leed. Heal The World is mooi, maar ook de ver van mijn bed show. Ook taaltechnisch is het allemaal niet te ingewikkeld. Ik wil vooral een verhaal vertellen. De zinnen zijn ondergeschikt aan dat verhaal en niet andersom.”

Valse bescheidenheid

Hij noemt zijn songs qua structuur eenvoudig en verklaart niet heel veel mogelijkheden met zijn stem te hebben. Dat lijkt op valse bescheidenheid of op de woorden van iemand met veel zelfkennis die er desondanks het maximale uit weet te halen, want Cabalero Zonder Filter boeit van de eerste tot de laatste seconde. De liedjes blijven dit keer ook allemaal alleen met een gitaar, of in een bezetting met drie of vier muzikanten, prima overeind. ,,Veel zalen of cafés denken dat we duur zijn, omdat we met zoveel zijn. Dat valt mee. We spelen graag. Het idee dat je in Nederland rijk kunt worden van muziek bestaat bij ons al lang niet meer.”

Met een grotere liefde voor Amerikaanse dan Britse muziek ontwikkelde Van der Doelen zich tot een Americana artiest van formaat. ,,In Amerika houden ze van drie, vier akkoorden, rechtdoor gaan en verhalen vertellen. Daarom vind ik country ook zo te gek. Bart Chabot zei ooit: Bij country is het zo goed dat vaak de titel alles al duidelijk maakt. My son calls another man father. Dylan is ook geweldig, maar hij zet vaak de kraan helemaal open. Daarin verzuip je dan weer snel. Dat ben ik volledig met Chabot eens. Dylan vind ik vooral muzikaal te gek. En zijn liefdesliedjes zijn nergens standaard. Er zit altijd wel een vuil dingetje aan. Juist dat aspect vind ik extra mooi aan teksten.”

Er zijn nog tickets beschikbaar voor PUUR aanstaande zaterdag! 

Delen van dit artikel verschenen eerder in dagblad BN DeStem